04. Vakantieliefdes in Palestina

Afgelopen zaterdagavond was ik op het verjaardagsfeestje van een collega. Daar ontmoette ik een pittige Palestijnse. Zij was ergens in de twintig. Op uitnodiging van de Spaanse overheid was ze anderhalve maand in Spanje geweest voor een taalcursus. Ze vertelde dat ze het daar supergoed naar haar zin had gehad. Ik weet dat Palestijnen niet gemakkelijk over de liefde praten en dat je als meisje, ook christelijk, geacht wordt geen vriendjes te hebben voor je huwelijk. Toch wilde ik haar aan het praten krijgen. Ik deed dus alsof mijn neus bloedde en vroeg vrolijk of ze nog leuke jongens had gespot. Eerst reageerde ze terughoudend. Maar een tijdje later kwam het er toch uit: ze was werkelijk smoorverliefd geworden op één van de jongens die ook die cursus volgde.

Ze straalde toen ze daarover vertelde. Ineens kwam het hele verhaal er van a tot z uit: hoe ze hem ontmoet had, hoe ze eerst om elkaar heendraaiden, hoe ze na twee weken een hele nacht met hem gedanst had, dat ze daarna samen naar de zee waren gegaan om de zonsopgang te zien, hoe romantisch dat allemaal was. Dat ze voor het eerst in haar leven gezoend had, en hoe fijn dat was. Dat ze hem zo miste.

Het was echt aandoenlijk om haar verhalen te horen. Ze was zo gelukkig met hetgeen ze meegemaakt had! Haar hele gezicht straalde terwijl ze, struikelend over de woorden, haar relaas deed. Maar wat zei ze aan het eind? “Het is zo fijn om dit aan je te vertellen! Er is maar één ander die dit weet, en dat is een vriendin van mij uit Zuid-Amerika. Ik kan dit met niemand delen in Palestina. Niet met mijn vrienden, en zelfs niet met mijn moeder. Ik zou dit zo graag aan haar willen vertellen. Maar niemand mag het weten. Want anders wil geen enkele jongen straks nog met mij trouwen. Zo werkt het in deze maatschappij. Soms is het als een gevangenis. In Spanje was ik vrij. Ik kon mijn vriend gewoon midden op straat een knuffel geven! Dat was ongelooflijk fijn. Maar hier zou dat nooit kunnen. Hier moet ik dit allemaal voor mezelf houden…”

Dit was iets wat ik me nog niet eerder gerealiseerd had: dat ik me ook in dit opzicht gelukkig mag prijzen dat ik in een vrij land ben opgegroeid. Dat ik de vrijheid heb om in de liefde met vallen en opstaan mijn weg te vinden. En dat ik mijn gevoelens en ervaringen mag delen met mijn vrienden. Dat is kennelijk geen universele vanzelfsprekendheid…

Responses

  1. Hoi Sytske,

    Natuurlijk was de eerste pagina die ik las nummer 4 ‘vakantieliefdes’. Klinkt heel smeuig, en blijkt heel indrukwekkend…
    Wat heb je in de korte tijd van je reis en verblijf al veel meegemaakt. Fijn om zo via je weblog een beetje mee te kunnen leven!
    Geniet en pas goed op jezelf
    Sietske

  2. Hey Sytske,

    Wat schrijf je ontzettend leuk, ik word helemaal meegesleept in oosterse sferen. En het grappige is dat ik het je hóór vertellen, en dat a.d.h.v. de korte periode dat ik je heb leren kennen. Grappig dat iedereen zo’n persoonlijke manier van schrijven heeft.
    Inderdaad, in zo’n korte tijd al zoveel typische cultuuraspecten meegemaakt, die onderdeel zijn van allerdaagse dingen daar. Bijzonder hoor.

    Ik ga er morgen vandoor! Ben ook zo benieuwd!!!

  3. Lieve Syts!
    Ook ik moet bekennen dat ik dit stukje het eerste las….Heel erg fijn om te lezen waar je daar mee bezig bent! Ik vind het zeker geen straf om jouw belevenissen te lezen, omdat je zo leuk schrijft.

    Geniet & veel liefs,
    Martijn


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: