02. Mijn eerste dagen in het beloofde land

Onder het genot van een kopje komijnthee, “Natural with German Expertise”,  zal ik verslag doen van mijn eerste wedervaringen in het Midden-Oosten.

Mijn reis hierheen was geheel in stijl met de bestemming: het was een ware pelgrimstocht.  Het vliegtuig naar Tel Aviv had niet minder dan tweeëntwintig uur vertraging, op vliegveld Luik werd geen avondmaaltijd verstrekt. Om 23:00 ’s avonds werden we in hotels gedropt waarvan zowel de keuken als de bar reeds gesloten was, waardoor kraanwater hetgeen was dat ons restte. Om 4:00 werden we weer op het vliegveld verwacht, omdat het vliegtuig om 6:30 zou vertrekken. Helaas bleek dat een misvatting. Pas om 16:45 stegen we op. In de tussentijd werden we zonder personeel opgesloten in een wachtruimte, brak er een heuse passagiersopstand uit – én ontstond er een onmiskenbaar groepsgevoel! Ondanks, of misschien juist dankzij al die toestanden heb ik me uiteindelijk slapgelachen met een aantal Israëliërs; geweldig, die joodse humor! Al met al werd het werd dus een enerverende reis. Maandagavond arriveerde ik in het holst van de nacht in Jeruzalem…

Na een nachtje in een alcoholvrij hostel, indrukwekkend ingericht met pompeus Arabisch meubilair, zette ik mijn reis voort naar de YMCA. Het bleek dat ik niet in Jeruzalem werd verwacht, maar in Beit Sahour: een grotendeels door Palestijnse christenen bevolkt dorpje op de Westoever, vlakbij het meer islamitische Bethlehem.  Ook mijn appartement bevond zich in Beit Sahour. Dat was even omschakelen: het verschil tussen het drukke, lawaaiige, maar zinderende Jeruzalem en dit slaapdorpje was groot. Hier vind je geen soukh, kun je niet naar de synagoge en zijn er nauwelijks mensen om naar te kijken (wie mij kent weet dat dat één van mijn allergrootste hobby’s is).

Daar staat tegenover dat mijn appartement zonder meer riant is (minstens twee keer zo groot als mijn Utrechtse residentie!), het weer ’s avonds lekker afkoelt en je ’s nachts een speld kunt horen vallen. Ik heb besloten dat ik hier voor de komende maand nog goed zit. Maar Jeruzalem lokt! Op termijn wil ik mij dus beslist richting de Stad van Goud begeven…

Inmiddels heb ik ook kennisgemaakt met de YMCA en die met het Arab Educational Center hernieuwd. Ik werd met open armen ontvangen. Bij de YMCA hoorde ik meteen heftige verhalen: over Israëlische soldaten die op zoek waren naar een bepaalde Palestijn. Ze meenden dat hij op een specifiek moment in een witte Renault auto dat en dat kruispunt zou passeren.  Ze legden een hinderlaag aan, en op het moment dat er een witte Renault langsreed namen ze die onder vuur. Het was echter niet die bewuste man die erin zat, maar iemand anders: een man met zijn zwager, die z’n vijfjarige neefje op schoot had, en zijn zwangere vrouw achterin. Die man en zijn zwager overleefden de aanval niet. Het neefje wel. Weliswaar kregen de overlevenden goede medische hulp in een Israëlisch ziekenhuis. Maar het neefje durfde meer dan een jaar lang geen kant op zonder zijn moeder.  Hij hing letterlijk de hele dag aan haar rokken.  Pas na intensieve en langdurige behandeling door de YMCA lukte het om hem overdag naar school te laten gaan.

Dit relaas hoorde ik van de supervisor van het team dat dat jongetje behandelde. Het verhaal kwam dus uit eerste hand.  Daardoor kwam het voor mij heel dichtbij. De tijd zal leren wat ik nog meer te weten zal komen…

 5 reacties

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: