13. Arrestaties in mijn achtertuin

Afgelopen donderdag was een vreemde dag.  Hoewel dat een van de dagen was waarop de joden nota bene het loofhuttenfeest vieren, leverde dat – zo ongeveer in mijn achtertuin – zes arrestaties en mishandeling door de Israëlische politie op. Dit was een wel erg schril contrast. Wat was er aan de hand?

Ush Grab

Aan de rand van Beit Sahour bevindt zich een verzameling oude legergebouwen, genaamd Ush Grab. Deze stammen nog uit de tijd dat de Westoever bij Jordanië hoorde. Vanaf mijn balkon heb ik daar uitzicht op. Op dat legergebouw hebben joodse kolonisten hun oog laten vallen. Dat is geen toeval: de regio Bethlehem wordt al voor een flink deel omsingeld door joodse nederzettingen. Wanneer Ush Grab geannexeerd zou worden, is de cirkel bijna rond. Regelmatig komen kolonisten er alvast een kijkje nemen. Het spreekt voor zich dat Beit Sahour daar bepaald niet blij mee is.

Loofhuttenfeest

Van afgelopen dinsdag tot en met vandaag vieren de joden het Loofhuttenfeest. De bijbelse geschiedenis wil dat de joden na hun ontsnapping uit Egypte veertig jaar door de woestijn zwierven. Daarna kwamen ze aan in het door God beloofde land Israël. Tijdens het loofhuttenfeest gedenken de joden de zwerftocht door de woestijn.

In Beit Sahour had dat een wrange bijsmaak. De kolonisten hadden voor afgelopen donderdag, vrijdag en zaterdag Ush Grab namelijk als feestlocatie uitgekozen. Dat betekende voor de inwoners van Beit Sahour niet alleen een nare confrontatie met Israëliërs op hun eigen grond, maar ook dat een doorgaande weg werd afgesloten door militairen.

Dat wilden internationale vrijwilligers en inwoners van Beit Sahour niet zomaar laten gebeuren. We besloten om vreedzame activiteiten te organiseren. Sport, muziek en een paar spandoeken, gewoon om te laten zien dat wij er ook waren en dat de kolonisten niet volledig ongestoord hun gang konden gaan.

Leger weigert doorgang

Donderdagmiddag om 13:00 werden de kolonisten, een paar busladingen vol, bij de legergebouwen verwacht. Wij hadden afgesproken dat  we er allemaal om 11:00 zouden te zijn. Om kwart voor elf begaven de eersten zich naar het terrein. Dat was toen echter al volledig afgesloten door militairen. Joyce en ik waren wat later. Met z’n tweeën stuitten we op de legermacht. We hadden natuurlijk geen schijn van kans om erlangs te komen. Maar dankzij de telecommunicatietechnologie van tegenwoordig ontdekten we dat een aantal internationals zich wel vlakbij die plek had weten te verzamelen.

We gingen naar een paar Palestijnen in de buurt om te vragen of zij ook sluiproutes naar Ush Grab wisten. Een oudere Palestijnse vrouw voegde zich bij ons. Terwijl we buiten stonden te praten, zagen we ineens een groep van wel twintig tot op de tanden bewapende Israëlische soldaten de straat inlopen. Ik keek even de andere kant op, om niet al te opvallend te gaan staren – maar toen ik weer keek, waren ze verdwenen. Die vrouw riep in paniek: “They got into the house of my family! What’s happening!”  Ze belde hen meteen op. Wat bleek? De soldaten hadden bedacht dat je vanaf hun balkon de straat en de omgeving goed in de gaten kon houden. Ze hadden zich dus ongevraagd toegang verschaft tot het huis. De familie moest zich in één kamer verzamelen. Vervolgens waren ze naar boven geklost en hadden ze zich op het balkon verschanst. Die mensen waren kennelijk niet de baas in hun eigen huis.

Een wandeling om vogels te kijken…

Uiteindelijk slaagden we erin om met enige omwegen de rest van de groep te bereiken. We konden echter weinig doen, want we werden aan alle kanten door soldaten in de gaten gehouden. Op een gegeven moment ging ik voor een sanitaire stop huiswaarts. Toen ik weer terugkwam, bleek de groep net vertrokken te zijn voor een wandeling. Er bevonden zich aardig wat ecofreaks onder de aanwezigen, en ze gingen erop uit om buiten Ush Grab vogels te gaan kijken.

Ruim een half uur later kwamen ze terug. Maar de groep was niet compleet, en iedereen was helemaal ontdaan. Wat was er gebeurd? Toen ze aan de wandel gingen, werden ze meteen gevolgd door Israëlische soldaten die hen maar een verdacht gezelschap vonden. Na een tijdje was de maat vol. De soldaten zeiden dat ze nu echt terug moesten gaan. Dat weigerde de groep, omdat zij vond dat ze niets onrechtmatigs deed. Toen toverden de soldaten een kaart tevoorschijn waarop ze aanwezen welk gebied rondom Ush Grab afgesloten was voor het Loofhuttenfeest. De plek waar de wandelaars zich op dat moment bevonden, viel daarbuiten.

… Eindigt in arrestaties

Maar toen bemoeide de Israëlische politie zich ermee: ze moesten gewoon NU wegwezen. En als ze dat niet binnen één minuut deden werden ze gearresteerd. Toen de soldaten ook nog begonnen te duwen, koos de groep eieren voor haar geld en keerde om. Ineens werd één van de jongens, een tengere Amerikaan van begin twintig, in de rug aangevallen. Met harde hand werd hij tegen de grond gewerkt. Zijn gezicht werd op ruwe wijze in het zand geduwd, zijn armen werden op z’n rug gedraaid, hij werd met zijn gezicht en romp over de stenige grond gesleurd – en vervolgens ging een zwaarlijvige politieman bovenop hem zitten.

Een Britse jongen van eind twintig werd door een stuk of vijf militairen tegelijkertijd aangevallen. Hij probeerde zich instinctief te verdedigen, maar hij was natuurlijk kansloos. Daardoor werd hij alleen nog maar harder aangepakt.

Een andere politieman filmde de gezichten van alle aanwezigen. Dat kan vervelende gevolgen hebben als zij een checkpoint willen passeren. Een temperamentvolle Italiaanse werd daar zo boos om dat ze met haar hand de lens probeerde te bedekken. Ook zij werd gearresteerd. Zo werden uiteindelijk zes mensen, waaronder twee Palestijnen, gearresteerd.

Met bedrukte gezichten zag ik de groep weer terugkeren. We gingen meteen naar de militairen en politie in de buurt, maar zij waren niet te vermurwen: die mensen zouden niet zomaar vrijgelaten worden. En wij moesten maken dat we wegkwamen, want anders zou het voor hen alleen maar moeilijker worden.

Valse aanklacht

Na een aantal benauwde uren kwam de zwaarlijvige politieman, die die Amerikaanse jongen zo agressief behandeld had, met gemengd nieuws: vijf van de zes arrestanten werd vrijgelaten, “omdat wij ons nu zo netjes gedragen hadden,”  maar nummer zes was naar Hebron overgeplaatst en zou voorlopig niet vrijkomen. En passant deelde hij mede dat de betrokkenen waren opgepakt omdat ze militairen hadden aangevallen. Wat dus volledig uit de lucht gegrepen was; dat wist hij en dat wisten wij.

Overigens moest die Italiaanse voor haar vrijlating een verklaring, volledig in het Hebreeuws opgesteld, ondertekenen. Er was één regel in het Engels bij: ” Ik verklaar dat ik dit alles gelezen en begrepen heb.”  Als ze die verklaring niet tekende, zou ze niet vrijgelaten worden.

De Britse jongen zou voor zes dagen vast moeten zitten. In deze periode zou de Israëlische politie ‘onderzoek doen’ naar de aanklacht van het leger. Wat zijn zaak lastiger maakte was dat zijn (toeristen-)visum voor Israël al twee maanden verlopen was. Maar goed – hij woonde op Palestijns grondgebied, en daar is dat visum officieel niet verplicht. Geen Palestijn die ervan wakker ligt als er buitenlanders rondlopen die geen geldig visum voor Israël hebben.

Gelukkig kreeg hij een goede advocaat toegewezen, waardoor hij gisteren – na drie dagen gevangenis – op borgtocht vrijgelaten is. Maar overmorgen moet hij zich bij de militaire rechtbank in Hebron melden.

Zo gaat dat dus in bezet gebied. Soldaten kunnen zomaar een weg afsluiten. Ze kunnen je huis binnenvallen, je naar één kamer dirigeren en jouw eigen balkon overnemen. Ze kunnen je aanvallen zonder enige reden. Ze kunnen je opsluiten, en daar achteraf een verzonnen reden voor opgeven.

En dat in mijn achtertuin…

Wil je een ‘live’ videoverslag zien van deze gebeurtenissen? Het is allemaal met de camera vastgelegd! Kijk op Youtube bij deze en deze link.

Advertenties

Responses

  1. Ben je wel voorzichtig?

  2. Wow! Wat heftig!!
    Wel echt super interessant om jouw blog te lezen. Ik zit echt met open mond en val van de ene in de andere verbazing…
    Heel veel succes daar enne… doe inderdaad voorzichtig!!

    Groetjes, Alice

  3. Dat is precies ook wat ik dacht! Voorzichtig zijn! Natuurlijk is het super interessant, zo klinkt het ook, maar voorzichtig zijn met jezelf is nog 10 keer belangrijker.
    Ik lees je berichten heel graag, ze zitten vol spanning en avontuur. Geweldig wat je daar mee maakt! En zoveel kennis je op doet, dat je zoveel weet, ongelooflijk! 🙂

    Groetjes mirt


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: