12. Kapotte knieën in Beit Sahour

Toen Joyce en ik gisteravond na ons bezoek aan Hebron vanuit Bethlehem naar huis liepen, gleed ik bij een scherpe afdaling ineens onderuit. Dat was de tweede keer in drie weken tijd. Op zich geen drama natuurlijk – zij het dat ik de vorige keer de nodige schaafwonden aan m’n been had.

Helaas haalde ik die gisteravond weer open. Het bloedde flink. We besloten dus maar naar de dichtstbijzijnde supermarkt te gaan om wat w.c.-papier te vragen en de boel even schoon te maken. Nou, ik werd met grote ontsteltenis ontvangen. Mijn been bloedde! Ik moest naar het ziekenhuis! Of anders op z’n minst naar de dokter!

Nou, dat hoefde ECHT niet. Het waren alleen schaafwonden! Okee, het zag er een beetje raar uit omdat de oude wond nog niet geheeld was. Maar er was heus niets ernstigs aan de hand.

Slechts met de grootste moeite lieten de supermarktbaas en zijn vrouw zich daarvan overtuigen. Ze scheurden meteen een tienpak w.c.-rollen open om mij het beste papier te kunnen geven. En naar de drogist gingen ze hoe dan ook, want ze vonden dat ik onmiddellijk alcohol nodig had om de wond te ontsmetten. Nou, vooruit. Ik bedacht dat ik gewoon voor dat spul zou betalen; dan nam ik het daarna wel mee naar huis. Ondertussen deed Joyce op mijn verzoek boodschappen voor de chocoladekoekjes: een paar repen chocola, cacao en zo (plus nog een doosje gedroogd knoflook – maar dat stond daar natuurlijk los van!;-) ).

Ik bleef nog een minuut of tien zitten om het bloeden te laten stoppen. Ondertussen verloor de vrouw des huizes me geen moment uit het oog, en bleef ze steeds maar vragen of ik écht niet op z’n minst naar de huisarts wilde. Nou, nee dus.

Op een gegeven moment vond ik dat het tijd was om er vandoor te gaan. Ik bedankte die mensen uit de grond van mijn hart – en wilde vervolgens de boodschappen afrekenen. Wat gebeurde er toen? Ze weigerden het resoluut. “Nee, we willen dit niet hebben! Vandaag krijg je het gewoon van ons!” Ze wilden zelfs geen geld voor de alcohol. En dat terwijl het nota bene een supermarkt was!

Ik legde toen maar een briefje van twintig sjekel op de toonbank. Dat stopte die vrouw met beslist gebaar weer in mijn rugzak. Ondertussen reed haar man de auto voor. Ze wees naar de auto en zei:”Het is nu niet goed om te lopen! Wij brengen jullie wel naar huis.”

Ik was helemaal sprakeloos. Eerst mocht ik al in die winkel zitten, vervolgens wilden ze geen geld voor de boodschappen – en nu wilden ze me ook nog naar huis brengen! Nou ja, eerlijk gezegd zag ik het niet helemaal zitten om nog vier kilometer te moeten lopen; de kans was groot dat de wond weer zou gaan bloeden, en de reacties op een tot boven de knie ontbloot been zijn zeker ’s avonds echt niet fijn.

We lieten ons dus de auto inloodsen – en werden tien minuten later pal voor mijn flat afgeleverd.

Hoe aardig kunnen mensen zijn?  Ik vind het echt ongelooflijk hoe gul en gastvrij iedereen hier is…

Responses

  1. Lieve Sytske,

    Wat hartverwarmend om je verhaal te lezen. Nu weet ik zeker dat je goed op je plek zit én dat er goed voor jullie wordt gezorgd. fantastisch dat deze mensen jullie op deze manier(en) hebben kunnen helpen!

    Met Joyce op stap geweest dus? Hartstikke leuk, ik ben blij dat jullie met elkaar daar optrekken.

    Succes met alles en… voorzichtig met de benen he!

    Lieve groet,

    Renate

  2. Oh sorry, het is een andere Joyce! (uit belgië)

    Grappig die verwarring. Zie je de “togetthere joyce” ook wel eens???

    Groeten weer

    Renate


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: